Hiszpania: dziesięć milionów osób urodzonych za granicą

Bezprecedensowy moment w historii demograficznej Hiszpanii

Instituto Nacional de Estadística (INE), czyli hiszpański Główny Urząd Statystyczny, potwierdził w lutym 2026 roku, że Hiszpania po raz pierwszy w swojej historii osiągnęła liczbę 10 004 581 mieszkańców urodzonych za granicą, według danych na dzień 1 stycznia 2026 roku. Przy łącznej liczbie 49 570 725 mieszkańców – co stanowi absolutny rekord historyczny – co piąty Hiszpan urodził się poza granicami kraju. Imigracja stała się, bez żadnych wątpliwości, jedynym motorem wzrostu demograficznego narodu, którego rodzima populacja starzeje się w szybkim tempie.

Ameryka Łacińska w roli głównej

Krajami pochodzenia najliczniej reprezentowanymi wśród zagranicznych rezydentów są Maroko, Kolumbia i Wenezuela, choć to Ameryka Łacińska dominuje w najnowszych falach migracji. Bliskość językowa i kulturowa ułatwia integrację tych grup, które dodatkowo korzystają z przyspieszonych ścieżek naturalizacji przewidzianych w hiszpańskim prawie dla obywateli iberoamerykańskich. Spośród dziesięciu milionów osób urodzonych za granicą, około 2,8 miliona nabyło już hiszpańskie obywatelstwo, podczas gdy pozostałe 7,2 miliona zachowuje swoje pierwotne obywatelstwo. W Madrycie osoby urodzone w Ameryce Łacińskiej stanowią już ponad milion osób, co stanowi jednego na siedmiu mieszkańców stolicy.

Motor gospodarczy, ale z zastrzeżeniami

Badanie Funcas, opublikowane w lutym 2026 roku, szacuje, że 47% wzrostu hiszpańskiego PKB od 2022 roku jest zasługą imigracji. Liczba zagranicznych pracowników zarejestrowanych w systemie ubezpieczeń społecznych przekracza 3,1 miliona, co stanowi 14,1% wszystkich płatników składek, a w ostatnim roku wygenerowali oni 40,1% nowych miejsc pracy w kraju. Sektory takie jak hotelarstwo, budownictwo, handel i opieka są strukturalnie zależne od tej siły roboczej.

Eksperci ostrzegają jednak, że średnie zarobki imigrantów są nadal niższe niż zarobki rdzennych mieszkańców, co ogranicza ich wkład netto w stabilność systemu emerytalnego. Banco de España szacuje, że kraj będzie potrzebował około 24-25 milionów dodatkowych pracowników migrujących do 2053 roku, aby utrzymać równowagę finansów systemu ubezpieczeń społecznych, co ilustruje skalę wyzwania.

Mieszkania i integracja: napięcia związane ze wzrostem

Wpływ imigracji nie jest postrzegany neutralnie w hiszpańskim społeczeństwie. Według barometru CIS z lutego 2026 roku, mieszkania są pierwszym zmartwieniem obywateli, z 42,8% wskazań – co stanowi rekord historyczny – a następnie imigracja, która awansowała na drugie miejsce. Presja na rynku wynajmu w dużych miastach osiąga rekordowe poziomy i choć ekonomiści wskazują, że strukturalną przyczyną jest brak podaży, debata publiczna ma tendencję do łączenia obu zjawisk.

Hiszpania zajmuje obecnie, obok Luksemburga, Niemiec i Szwecji, grupę krajów Unii Europejskiej o najwyższym odsetku ludności urodzonej za granicą. Wyzwaniem na najbliższe lata będzie opracowanie skutecznych polityk integracyjnych, które zmaksymalizują wkład gospodarczy i społeczny tych mieszkańców, przy jednoczesnym zarządzaniu presją na usługi publiczne i dostęp do mieszkań.

Tożsamość w transformacji

Przekroczenie progu dziesięciu milionów to nie tylko liczba statystyczna: to odzwierciedlenie Hiszpanii, która w ciągu zaledwie dwóch dekad uległa głębokiej transformacji. Kraj, który w latach dziewięćdziesiątych był emitentem netto emigrantów, stał się jednym z głównych celów migracyjnych w Europie. Pytanie, które stanowi oś debaty narodowej, nie brzmi już czy Hiszpania jest społeczeństwem zróżnicowanym, ale jak zarządzać tą różnorodnością w sposób sprawiedliwy, zrównoważony i spójny.