Jak działa Air Force One – Latający Biały Dom

Nie samolot – znak wywoławczy

„Air Force One” to nie nazwa konkretnego samolotu. To znak wywoławczy kontroli ruchu lotniczego dla każdego samolotu Sił Powietrznych USA, na pokładzie którego znajduje się urzędujący prezydent. Jeśli prezydent wsiądzie do helikoptera Marines, staje się on Marine One. Samolot Marynarki Wojennej staje się Navy One. Nawet lot cywilny zostałby oznaczony jako Executive One. Znak wywoławczy powstał w 1954 roku, po tym jak Lockheed Constellation przewożący prezydenta Eisenhowera znalazł się w tej samej przestrzeni powietrznej co lot komercyjny o identycznym numerze lotu, co spowodowało niebezpieczne zamieszanie.

Obecna flota: Dwa zmodyfikowane 747

W praktyce prezydent prawie zawsze lata jednym z dwóch identycznych samolotów Boeing VC-25A – mocno zmodyfikowanych 747-200B z numerami ogonowymi 28000 i 29000. Dostarczone w 1990 roku za administracji George'a H.W. Busha, samoloty te mają wnętrza zaprojektowane przez Pierwszą Damę Nancy Reagan z paletą kolorów nawiązującą do południowo-zachodniej Ameryki.

Kluczowe specyfikacje obejmują cztery silniki General Electric CF6-80C2B1 o ciągu 253 kN każdy, maksymalną prędkość 1014 km/h (Mach 0,92), zasięg 12 550 km bez tankowania i pułap 13 750 metrów. Samolot zajmuje powierzchnię 370 metrów kwadratowych na trzech poziomach – mniej więcej wielkość dużego domu.

Latające centrum dowodzenia

Wewnątrz prezydent ma prywatny apartament z biurem, sypialnią i łazienką. Ambulatorium pełni funkcję w pełni wyposażonej sali operacyjnej z lekarzem zawsze na pokładzie. Dwie kuchnie mogą obsługiwać jednocześnie 100 osób, a 87 telefonów oraz wiele bezpiecznych faksów utrzymuje Biały Dom w kontakcie ze światem.

Tym, co czyni VC-25A wyjątkowym, jest jego 383 kilometry okablowania – dwa razy więcej niż w standardowym 747 – wszystko ekranowane przed nuklearnymi impulsami elektromagnetycznymi. Szyfrowane łącza satelitarne, chronione systemy telefoniczne i wzmocniona elektronika zapewniają prezydentowi możliwość wydania rozkazu odpowiedzi militarnej lub prowadzenia dyplomacji nawet podczas zdarzenia nuklearnego.

Obrona przeciwrakietowa i samowystarczalność

Samolot jest wyposażony w odbiornik ostrzegawczy o wystrzeleniu pocisków AN/AAR-54(V), który wykrywa nadlatujące zagrożenia, śledząc sygnatury spalin. Środki zaradcze obejmują flary na podczerwień, które mają zmylić pociski naprowadzane na ciepło, dipole odbijające, które mają zmylić broń naprowadzaną radarowo, oraz zagłuszacze elektroniczne AN/ALQ-204 Matador. Samolot może również tankować w powietrzu, co teoretycznie daje mu nieograniczony zasięg.

Air Force One nie potrzebuje infrastruktury lotniskowej poza pasem startowym. Chowane schody i samodzielny podnośnik bagażu oznaczają, że prezydent może przybyć na lotniska z minimalnym wsparciem naziemnym – co ma kluczowe znaczenie w sytuacjach awaryjnych lub podczas wizyt w trudnych lokalizacjach.

Kiedy lata bez prezydenta

Bez dowódcy naczelnego na pokładzie te same samoloty używają znaków wywoławczych SAM 28000 i SAM 29000 – „SAM” oznacza Special Air Mission (Specjalna Misja Powietrzna). 89. Skrzydło Transportu Lotniczego w bazie Joint Base Andrews w Maryland obsługuje i utrzymuje oba samoloty, utrzymując co najmniej jeden w gotowości do lotu przez cały czas.

Problem wymiany za miliardy dolarów

Po ponad trzech dekadach służby obecne VC-25A są zastępowane przez dwa samoloty Boeing 747-8I oznaczone jako VC-25B. Pierwotnie budżet na ten cel wynosił 3,9 miliarda dolarów, a dostawa planowana była na 2024 rok, ale program rozrósł się do szacunkowo 6,2 miliarda dolarów, a pierwsza dostawa jest obecnie prognozowana na połowę 2028 roku. Opóźnienia zmusiły Siły Powietrzne do nabycia 747 podarowanego przez Katar jako tymczasowego zastępstwa, co podkreśla, jak trudno jest odtworzyć latającą fortecę, która chroni prezydenta.